مشرق ذهن

جزییات را جدی بگیریم ...

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

توجه براي آدمها مانند نور آفتاب است. آنچه كه توجه خود را بر آن متمركز كنيم، رشد مي‌كند. آنچه را كه ناديده مي‌گيريم تضعيف شده و پژمرده مي‌شود.
تصور كنيد، هنگامي كه با همكاران يا دوستان خود هستيد، بر گردن همه نوشته‌اي آويزان است كه مي‌گويد: كار درست مرا ببين.
امروزه هر تجارت جديدي خواه تكنولوژي يا خدماتي يا مالي بلافاصله توسط رقبا كپي و شبيه‌سازي مي‌شود. يعني اين كه فقط يك چيز به صورت خاص برايت باقي مي‌ماند و آن روابط تو با افرادت هست.
تنها چيزي كه رقبايت هرگز نمي‌توانند از تو بدزدند، روابطي است كه با افرادت داري، و روابطي است كه با مشتريان برقرار كرده‌اي.
آيا بايد از افراد بپرسيم كه چه چيزي به آنها انگيزه مي‌دهد؟ بله به آنها بگو مي‌دانم كه در رابطه با اين پروژه كار را به خوبي انجام داده‌اي. چه طور مي‌توانم به بهترين وجه از كوشش‌هاي تو در كوتاه‌مدت و بلندمدت قدرداني كنم؟
هرگز تصور نكنيد كه مي‌دانيد چه چيزي به فرد انگيزه مي‌دهد.
اگر فكر مي‌كنيم كه افرادت پاسخ مثبت شما را صميمانه تلقي نخواهند كرد، بگذار زمان خلاف آن را ثابت كند. واكنش تيم را حدس بزن و با آنها صادق باشد.
نمي‌تواني آن‌قدر صبر كنيم تا آنها دقيقاً كاري را كه از آنها خواسته‌‌ايم انجام دهند و بعد آنها را تحسين كنيم.
...

از کتاب قدرت مدیریت ویل دان نوشته کن بلانچارد و همکاران

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386ساعت 1:8 توسط مسافر |

توهم تربیت

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام؛

... آنچه ما از تربیت می‌دانیم غالباً مفهومی وارونه و تحریف شده است. اگر بدانیم که تربیت چه چیز نیست بهتر می‌توانیم بفهمیم که تربیت چه چیز هست. اگر بدانیم که تربیت رام کردن نیست بلکه رها کردن است، وابسته کردن نیست بلکه آزاد کردن است، دیگرپیروی نیست بلکه خودپیروی است، و اگر بدانیم که تعلیم سیراب کردن نیست بلکه تشنه‌کردن است، معلوم‌یابی نیست بلکه مجهول‌یابی است، حفظ‌کردن نیست بلکه خلق‌کردن است، انبارکردن اطلاعات نیست بلکه ریشه دواندن معرفت است، و اگر بدانیم که روشهای تربیتی در عادت دادن، شرطی کردن، تشویق کردن، تنبیه کردن و ... خلاصه نمی‌شود، و نیز اگر بدانیم که جریان تربیت، امری خودانگیخته، فی‌البداهه، غیرعمدی، صادقانه، طبیعی و فطری است، از اقدامات کارآگاهی، صحنه‌سازیهای تصنعی و برنامه‌ریزی‌های کلیشه‌ای خودداری می‌کنیم. اگر بدانیم که روش‌های تربیتی، فرمولهای از پیش ساخته شده و رفتارهای از قبل پیش‌بینی شده نیست. بلکه برعکس روش‌هایی است که در خلال روابط متقابل بین مربی و متربی – یعنی دو قطب سیال، آن هم در یک فضای نامتعین و متغیر و پویا – به طور منحصر به فرد در شرایط ویژه خلق می‌شود، از قالبها و کلیشه‌های تربیت ماشینی و حیوانی دوری می‌جوییم.

از کتاب تربیت دینی نوشته دکتر عبدالعظیم کریمی

+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386ساعت 14:20 توسط مسافر |

مشرق ذهن

نوشته های پیشین

پیوندها